Zodra CHT geconstateerd is, krijgt de baby het schildklierhormoon T4 toegediend. Dit T4 is een synthetisch bereide stof, volkomen gelijk aan het T4 dat een normaal werkende schildklier zelf produceert. Het is alom verkrijgbaar in de vorm van tabletten van verschillende sterkten (in Nederland: Thyrax(©) van Nourypharma, Euthyrox(©) van Merck). In principe moet de behandeling levenslang worden voortgezet, behalve bij de vormen van CHT die van voorbijgaande aard zijn. Via het maagdarmkanaal komt het T4 in de bloedbaan, en wordt zo getransporteerd naar alle weefsels. De weefsels en organen maken uit het toegediende T 4 zelf de benodigde hoeveelheid T3.

Hoewel het in de kindergeneeskunde zeer gebruikelijk is om de benodigde hoeveelheid medicijnen in de vorm van een drankje, poeders of capsules voor te schrijven, is dat in geval van T4 af te raden. In de praktijk zijn deze toedieningsvormen regelmatig bronnen van verwarring en frustratie gebleken, omdat de juistheid van de dosis onvoldoende gegarandeerd is. Om dezelfde reden is het af te raden om de tabletten op te lossen en met een spuitje toe te dienen, of om de tabletten in het flesje met melk te doen. Hoe eenvoudiger, hoe beter. De T4-tabletten (Thyrax, Euthyrox) zijn klein, in vieren deelbaar en ook gemakkelijk tussen twee theelepeltjes te verpulveren. Bij voorkeur de brokjes direct in de mond doen, of tevoren even laten weken in wat water. Eventueel het verpulverde T4 oplossen in de met melk gevulde speen, de speen laten leegdrinken en dan het flesje melk erachteraan via dezelfde speen. Belangrijk is de wijze van toediening en het moment dat de medicijnen gegeven worden zo constant mogelijk te houden. Omdat T4 een langdurige werking heeft, behoeft het maar eens per dag te worden ingenomen (in het algemeen 's morgens vroeg). De bijsluitertekst dat T4 een half uur voor het ontbijt met een beetje water moet worden ingenomen is vooral bedoeld voor volwassenen en oudere kinderen, voor veel zuigelingen en jonge kinderen is dit niet realistisch.

De T 4 tabletten moeten bewaard worden op een droge plaats en vooral buiten het bereik van jonge kinderen gehouden worden. Erg gemakkelijk zijn de zogenaamde tablettendoosjes met dagaanduiding. U kunt daarin de dagdoses tabletten (vaak halve en kwart tabletten) voor ten minste een week klaar zetten. Zo kunt u gemakkelijk controleren of er geen medicijnen vergeten zijn en ook het CHT-kind vertrouwd helpen maken met het zorgvuldig innemen.

Er zijn interacties mogelijk tussen T 4 en tal van andere medicamenten die via de mond ingenomen worden. Bespreking van deze medicamenten valt buiten het bestek van dit boekje. Het is van belang de kinderarts steeds te vragen naar mogelijke interacties. In zijn algemeenheid is het aan te raden om verschillende medicijnen niet samen in te nemen, en zo mogelijk een flink tijdsverschil tussen de verschillende toedieningen te realiseren.

Mocht het CHT -kind zelf en/of een ander kind toch een (zeer) grote hoeveelheid T4-tabletten te hebben opgesnoept, dan is dat geen reden tot paniek. Zelfs het in een keer innemen van tientallen tabletten geeft geen dramatische verschijnselen. Altijd dient men een (kinder-)arts te waarschuwen, laat het kind braken en als het gezien de verstreken tijd nog zinvol is, moet de maag gespoeld worden, alsmede een laxeermiddel en actieve kool (Norit ©) toegediend te worden. De verschijnselen van een teveel aan T4 zijn over het algemeen mild en treden pas in de loop van enkele dagen na de intoxicatie op. Daarom is opname in een ziekenhuis over het algemeen niet zinvol, echter wel poliklinische controle, inclusief het meten van de plasma FT4 spiegel. In geval van een CHT -kind moet de routine behandeling zo lang onderbroken worden, dat de FT 4 spiegel weer het gewenste niveau bereikt heeft. Dit duurt meestal enkele dagen. Dagenlang herhaalde (accidentele) overdosering (voorschrijffout van de arts, afleveringsfout van de apotheker, vergissing van ouders/patiënt. of een of ander gedragsprobleem bij de patiënt) betekent een veel groter gezondheidsrisico dan zon eenmalige snoeppartij. Ook in die gevallen direct de behandelende kinderarts raadplegen.